jueves, 8 de mayo de 2014

AMIGOS - Un poema de Mazury

Tú
Cuando estás nervioso
Fumas
Otro cigarrillo más
¿Se puede fumar aquí?
No hay cartel
Quizás sí, se puede…
…
Yo
Cuando estoy nerviosa
Tartamudeo
Hasta mi lengua materna
Sin parar
Las palabras se convierten en piezas del puzzle
Sorprendentemente desordenadas
En una cabeza organizada
…
Ella
Cuando está nerviosa
Habla con velocidad de la luz
Buscamos los vocales dentro de la tormenta de sus palabras
Las historias se mezclan
Y
Por casualidad  

 de allí
nacen
los cuentos fantásticos
…
No pasa nada
Somos amigos

lunes, 5 de mayo de 2014

La Biblia de Barro (parte 3)

—Carlo, me voy al aeropuerto, cojo el primer avión que salga para Roma, no me puedo quedar aquí...
—Mercedes, no te muevas hasta que te llame, no podemos cometer errores. No escapará, confía en mí.
Colgó el teléfono sintiendo la misma angustia que había notado en la mujer. Conociéndola, no descartaba que en dos horas le llamara desde Fiumicino. Mercedes era incapaz de quedarse quieta y esperar, y en aquel momento menos que nunca. Marcó un número de teléfono de Bonn y esperó impaciente a que alguien respondiera.
—¿Quién es?
—¿El profesor Hausser, por favor?
—¿Quién le llama?
—Carlo Cipriani.
—¡Soy Berta! ¿Qué tal está usted?
—¡Ah, querida Berta, qué alegría escucharte! ¿Cómo están tu marido y tus hijos?
—Muy bien, gracias, con ganas de volver a verle, no se olvidan de las vacaciones que pasamos hace tres años en su casa de la Toscana, nunca se lo agradeceré bastante, nos invitó en un momento en que Rudolf estaba al borde del agotamiento y...
—Vamos, vamos, no me des las gracias. Estoy deseando volver a veros, estáis siempre invitados. Berta, ¿está tu padre? La mujer percibió el apremio en la voz del amigo de su padre e interrumpió la
charla no sin cierta preocupación.
—Sí, ahora se pone. ¿Está usted bien? ¿Pasa algo?
—No, querida, nada, sólo quería charlar un rato con él.
—Sí, ahora se pone. Hasta pronto, Carlo.
—¡Ciao, preciosa!
No pasaron más que unos breves segundos antes de que la voz fuerte y rotunda del profesor Hausser le llegara a través de la línea telefónica.
—Carlo...
—Hans, ¡está vivo!
Los dos hombres se quedaron en silencio, cada uno escuchando la respiración cargada de tensión del otro.
—¿Dónde está?
—Aquí, en Roma. Le he encontrado por casualidad, hojeando un periódico. Sé que no te gusta internet, pero entra y busca cualquier periódico italiano, en las páginas de cultura, allí le encontrarás. He contratado a una agencia de detectives para que le vigilen las veinticuatro horas y le sigan vaya a donde vaya si deja Roma. Nos tenemos que ver. Ya he hablado con Mercedes, ahora llamaré a Bruno.
—Iré a Roma.
—No sé si es buena idea que nos veamos aquí.
—¿Por qué no? Él está ahí y tenemos que hacerlo. Vamos a hacerlo.
—Sí. No hay nada en el mundo que pueda impedírnoslo.
—¿Lo haremos nosotros?
—Si no encontramos a alguien sí. Yo mismo. He pensado en ello durante toda mi vida, en cómo sería, qué sentiría... Estoy en paz con mi conciencia.
—Eso, amigo mío, lo sabremos cuando haya acabado todo. Que Dios nos perdone, o que al menos nos comprenda.
—Espera, me llaman por el móvil... es Bruno. Cuelga, te volveré a llamar.
—¡Carlo!
—Bruno, te iba a llamar ahora...
—Me ha llamado Mercedes..., ¿es verdad?
—Sí.
—Salgo inmediatamente de Viena para Roma, ¿dónde nos vemos?
—Bruno, espera...
—No, no voy a esperar. Lo he hecho durante más de sesenta años y si él ha aparecido no voy a esperar ni un minuto más. Quiero participar, Carlo, quiero hacerlo...
—Lo haremos. De acuerdo, venid a Roma. Llamaré otra vez a Mercedes y a Hans.
—Mercedes se ha ido ya al aeropuerto, y mi avión sale de Viena dentro de una hora. Avisa a Hans.
—Os espero en casa.

* Không biết có dài quá không, nhưng mọi người cố gắng đi cho hết đoạn điện thoại này, ngắt ra cũng không biết ngắt đâu cho liền mạch. Sau 7h tối thứ 5 này mọi người cùng tung lên được không?

sábado, 3 de mayo de 2014

La Biblia de Barro - Bản kinh thánh bằng đất (2)

Ở bản dịch, chữ màu đỏ là cần được xem xét thêm. - những đoạn ghi bên cạnh là phương án còn có thể được chọn lựa.

Parte 2
·        Quiero hablar con la señora Barreda
·         De parte de quién?
·         Soy el doctor Cipriani.
·        Un momento, doctor.
El anciano se pasó una mano por el cabello y sintió un ataque de claustrofobia. Respiró hondo intentando tranquilizarse, mientras dejaba vagar la mirada por aquellos objetos que le habían acompañado en los últimos cuarenta años. Su despacho olía a cuero y a tabaco de pipa. Sobre su mesa reposaba un marco con dos fotos, la de su padres y de sus tres hijos. Había colocado la de sus nietos sobre la repisa de la chimenea. Al fondo, un sofá y un par de sillones de oreja, una lámpara de pie con tulipa color crema; los estantes de caoba que recubrían las padres y albergaban miles de libros, las alfombras persas.. aquél era su despacho, estaba en su casa, tenía que tranquilizarse.
·        Carlo!
·        Mercedes, le hemos encontrado!
·        Carlo, qué dices?...
·        La voz de la mujer delataba mucha tensión. Parecía desear y temer, con igual intensidad, la explicación que estaba a punto de escuchar.
·        Entra en internet, busca en la prensa italiana, en cualquier periódico, en las páginas de cultura, ahí está.
·        Estás seguro?
·        Sí, Mercedes, estoy seguro.
·         Por qué en las páginas de cultura?
·         No recuerdas lo que se decía en el campo?
·        Sí, claro, sí… Entonces él… Lo haremos. Dime que no te vas a echar atrás.
·        No, no lo haré. Tú tampoco, ellos tampoco, les voy a llamar ahora. Tenemos que vernos.
·        Queréis venir a Barcelona? Tengo sitio para todos…
·         Da lo mismo dón de. Luego te llamo, ahora quiero hablar con Hans y con Bruno.
·        Carlo, de verdad es él? Estás seguro? Debemos comprobarlo. Ponle bajo vigilancia, no puede volver a perderse, no importa lo que cueste. Si quieres te mando ahora mismo una transferencia, contrata a los mejores, que no se pierda…
·        Ya lo he hecho. No le perderemos, descuida. Te volveré a llamar.

Chương 2
·        Tôi cần nói chuyện với bà Barreda
·        Cho hỏi từ ai đây ạ?
·        Tôi là tiến sĩ/ bác sĩ Cipriani
·        Tiến sĩ vui lòng chờ một chút/ - Vui lòng đợi một chút/ - Xin bác sĩ chờ chút ạ/.- Vâng, xin bác sĩ chờ một chút ạ.
      Người đàn ông già đưa tay vuốt mái tóc và cảm thấy căn bệnh sợ không gian kín đang kéo đến. Ông lão đưa tay vuốt tóc, bệnh sợ không gian kín lại lên cơn Ông hít thở thật sâu, cố gắng trấn an, trong khi ánh mắt lang thang lướt qua những vật dụng đã gắn bó với ông ta suốt 40 năm qua.  Hít một hơi thật sâu để lấy lại bình tĩnh, trong lúc mắt cũng thôi nhìn những đồ vật xung quanh, những đồ vật đã gắn bó với mình suốt 40 năm qua/ Ông hít thật sâu để cố trấn an trong khi nhìn quanh, lướt qua những vật dụng đã theo mình suốt bốn mươi năm rồi. Thư phòng của ông phảng phất mùi của da thuộc và thuốc tẩu. Căn phòng của tiến sĩ Cipriani ngập tràn mùi da thuộc và mùi thuốc tẩu. Căn phòng làm việc phảng phất mùi của da và tẩu thuốc/ Phòng ông có mùi da thuộc và thuốc tẩu. Trên bàn đặt một khung hình lồng hai bức ảnh của cha mẹ ông và 3 người con của ông. Tấm ảnh mấy người cháu được đặt trên bệ lò sưởi. Ở phía xa của thư phòng có kê một cái trường kỷ, hai cái ghế bành, một cây đèn đứng in hoa tu-lip màu kem; chạy dọc các bức tường là kệ tủ gỗ gụ, nơi trú ngụ của hàng ngàn cuốn sách và những tấm thảm Ba tư. Những kệ sách bằng gỗ dái ngựa phủ kín tường, chất đầy sách những sách, những tấm thảm Ba Tư…Đây là thư phòng của ông. Ông đang ở nhà. Ông cần phải trấn tĩnh lại. Căn phòng này, trong căn nhà của ông, phải bảo đảm sự tĩnh lặng./  Đấy là phòng ông, ông đang ở nhà, phải trấn an.
·        Carlo!
·        Mercedes, chúng tôi đã biết hắn ta ở đâu rồi.
·        Carlo, anh đang nói gì vậy?
Giọng người phụ nữ để lộ ra sự căng thẳng. Có vẻ như bà ta nửa muốn biết nửa lo sợ những lời giải thích  sắp được nghe. Bà ta dường như nóng lòng xen lẫn chút e sợ và không kém phần mạnh mẽ để sẵn sàng lắng nghe lời giải thích./ Cơ hồ vừa nôn nóng, vừa sợ hãi khi phải giải thích này kia/ Có vẻ như bà vừa muốn biết vừa khiếp sợ, với mức độ như nhau, lời giải thích sắp nghe.
·        Cô hãy lên mạng, vào mục văn hóa của bất cứ tờ báo tiếng ý nào, hắn ở trên đó.
·        Anh có chắc không?
·        Chắc chắn, Mercedes à
·        Tại sao lại là ở mục văn hóa?
·        Cô không nhớ những gì hắn nói ở ngoại ô à?/Chị không nhớ lời hắn nói lúc ở quê à? (??)
·        Nhớ, nhớ chứ…, vậy là hắn .... Chúng ta phải hành động thôi. Hãy nói với tôi là anh sẽ không bỏ cuộc nhé!/Này, nói với tôi là ông không chết trước đi. /Hãy nói cho em nghe là anh sẽ không lùi bước chứ./ Đừng nói là sẽ nghe sau lưng nhé
·         Không, tôi không làm thế đâu, chị cũng thế, bọn họ cũng không. Giờ tôi sẽ gọi cho họ ngay. Chúng ta cần phải gặp nhau.
·        Các anh muốn đến Barcelona không? Tôi có chỗ dành cho tất cả chúng ta.
·        Ở đâu không quan trọng. Đâu cũng được.  Tôi sẽ gọi cho chị sau, bây giờ tôi muốn nói chuyện với Hans và Bruno.
·        Carlo này, có thật là hắn không? Anh chắc chứ? Chúng ta phải xác minh lại chuyện ấy. Anh hãy để mắt tới hắn, bằng mọi giá đừng để mất dấu hắn lần nữa. Nếu anh muốn tôi sẽ chuyển tiền cho anh ngay bây giờ/Nếu muốn, tôi sẽ chuyển khoản ngay lập tức,/ Nếu cần thì giờ tôi chuyển khoản ngay cho ông,  . Hãy thuê ngay những gã cừ nhất. Ta không thể để lạc hắn. thuê ngay những người giỏi nhất để không mất dấu hắn…
·        Tôi đã làm thế. Chúng ta sẽ không để lạc mất hắn ta, đừng lo lắng. Tôi sẽ gọi lại cho chị sau nhé!

jueves, 1 de mayo de 2014

La Biblia de Barro - parte 2



La Biblia de Barro

Una novela de Julia Navarro

>> Đọc và tham gia chỉnh sửa / bình luận phần 1 ở đây.

Parte 2
-        Quiero hablar con la señora Barreda
-        De parte de quién?
-        Soy el doctor Cipriani.
-        Un momento, doctor.
El anciano se pasó una mano por el cabello y sintió un ataque de claustrofobia. Respiró hondo intentando tranquilizarse, mientras dejaba vagar la mirada por aquellos objetos que le habían acompañado en los últimos cuarenta años. Su despacho olía a cuero y a tabaco de pipa. Sobre su mesa reposaba un marco con dos fotos, la de su padres y de sus tres hijos. Había colocado la de sus nietos sobre la repisa de la chimenea. Al fondo, un sofá y un par de sillones de oreja, una lámpara de pie con tulipa color crema; los estantes de caoba que recubrían las padres y albergaban miles de libros, las alfombras persas.. aquél era su despacho, estaba en su casa, tenía que tranquilizarse.
-        Carlo!
-        Mercedes, le hemos encontrado!
-        Carlo, qué dices?...
La voz de la mujer delataba mucha tensión. Parecía desear y temer, con igual intensidad, la explicación que estaba a punto de escuchar.
-        Entra en internet, busca en la prensa italiana, en cualquier periódico, en las páginas de cultura, ahí está.
-        Estás seguro?
-        Sí, Mercedes, estoy seguro.
-        Por qué en las páginas de cultura?
-        No recuerdas lo que se decía en el campo?
-        Sí, claro, sí… Entonces él… Lo haremos. Dime que no te vas a echar atrás.
-        No, no lo haré. Tú tampoco, ellos tampoco, les voy a llamar ahora. Tenemos que vernos.
-        Queréis venir a Barcelona? Tengo sitio para todos…
-        Da lo mismo dón de. Luego te llamo, ahora quiero hablar con Hans y con Bruno.
-        Carlo, de verdad es él? Estás seguro? Debemos comprobarlo. Ponle bajo vigilancia, no puede volver a perderse, no importa lo que cueste. Si quieres te mando ahora mismo una transferencia, contrata a los mejores, que no se pierda…
-        Ya lo he hecho. No le perderemos, descuida. Te volveré a llamar.

 >> Đọc và tham gia chỉnh sửa / bình luận phần 1 ở đây
>> Tham gia dịch/ chỉnh sửa/ bình luận bằng phần comment ngay bên dưới.

domingo, 27 de abril de 2014

La Biblia de Barro - Bản kinh thánh bằng đất (1)

La Biblia de Barro
Una novela de Julia Navarro
Parte 1
Llovía sobre Roma cuando el taxi se detuvo en la plaza de San Pedro. Eran laz diez de la mañana.
El hombre pagó la carrera y sin esperar el cambio, apretando bajo el brazo un periódico, se acercó con paso muy vivo hasta el primer control en el que rutinariamente se comprobaba si los visitantes entraban en la basílica correctamente vestidos. Nada de pantalones cortos, minifaldas, tops o bermudas.
Ya en el interior del templo, el hombre ni siquiera se detuvo ante la Piedad de Miguel Ángel, la única obra de arte que entre muchas que atesora el Vaticano lograba conmoverle. Dudó unos segundos hasta orientarse y después se dirigió hacia los cofesionarios, donde a esa hora sacerdotes de distintos países escuchaban en su lengua materna a fieles llegados de todas partes del mundo.
De pie, apoyado en una columna, aguardó impaciente a que otro hombre acabara su cofesión. Cuando le vio levantarse, se dirigió hacia el confesionario. Un letrero informaba de que aquel sacerdote ejercía su ministerio en italiano.
El sacerdote esbozó una sonrisa al contemplar la figura enjuta de aquel hombre enfundado en un traje de buen corte; tenía el cabello blanco cuidadosamente peinado hacia atrás y el ademán impaciente de quien está acostumbrado a mandar.
  • Ave María Purísima
  • Sin pecado concebida
  • Padre, me acuso de que voy a matar a un hombre. Que Dios me perdone!
Tras decir estas palabras, el anciano se incorporó y, ante los ojos atónitos del sacerdote, se perdió veloz entre entre el enjambre de turistas que abarrotaban la basílica. Junto al confesionario, tirado en el suelo, dejó un periódico arrugado. El religioso tardó unos minutos en recuperarse. Otro hombre se había arrodillado y le preguntaba impaciente:
  •  Padre, padre… se encuentra bien?
  • Sí, sí… no, no… perdone…
Salió del confesionario y recogió el periódico. Re corrió con la mirada la página en la que estaba abierto: concierto de Rostropovich en Milán: éxito de taquilla de una película sobre dinosaurios; congreso en Roma de arqueología con la participación de reputados profesores y arqueólogos: Clonay, Miller, Smidt, Arzaga, Polonoski, Tannenberg, apareciendo este último nombre por un círculo rojo…
Dobló el periódico y, con la mirada perdida, abandonó el lugar, dejando con la palabra en la boca aquel hombre que seguía de rodillas esperando para confesar sus pecados y penas.

Kinh Thánh Bùn
Tấm Bảng Kinh Bằng Đất 
("barro" xem ra là đất sét chứ ko hẳn là bùn đâu. sách tiếng Anh dịch là "The Bible of Clay")
Tiểu thuyết của Julia Navarro
Chương 1

Mưa đang rơi trên thành phố Roma khi chiếc taxi dừng lại ở quảng trường San Pedro. Lúc đó là 10 giờ sáng.
Người đàn ông trả tiền mà không chờ lấy cả tiền thối. Kẹp dưới tay tờ báo, ông rảo bước nhanh đến cửa kiểm soát đầu tiên, nơi như thường lệ người ta kiểm tra xem khách du lịch vào tòa thánh có mặc đúng quy định hay không: không quần soọc, váy ngắn, áo lửng và quần lửng.

Khi đã vào trong nhà thờ, ông còn không đứng nán lại chiêm ngưỡng kiệt tác Pieta của Michel Angelo. Đấy là tác phẩm nghệ thuật duy nhất lay động lòng ông (khúc đỏ này, e rằng chưa chuẩn lắm, nhờ bà con ra tay) trong số hàng trăm gia tài của cải mà toà thánh Vatican đang nắm giữ.

Ngập ngừng vài giây để định lối, ông ta bước tới dẫn buồng xưng tội. Vào giờ ấy, các cha đạo từ nhiều quốc gia đang lắng nghe lời xưng tội bằng tiếng mẹ đẻ của các con chiên ngoan đạo đến từ mọi nơi trên thế giới. Đề nghị sửa lại thành các cha đạo đến từ nhiều nước đang lắng nghe các con chiên ngoan đạo từ muôn nơi đến xưng tội bằng chính tiếng mẹ đẻ của mình)

Ông ta đứng dựa lưng vào tường, nôn nóng đợi một người khác xưng tội xong. Vừa thấy người ấy đứng dậy, ông bước ngay tới phòng xưng tội. Một tấm biển cho biết vị cha đạo sẽ thực hiện phép giải tội bằng tiếng Ý.

Đức cha thoáng nở nụ cười khi thấy người đàn ông dong dỏng cao chỉnh tề trong bộ trang phục cắt may vừa vặn, mái tóc bạch kim của hắn đc chải lật ngược kĩ lưỡng ra phía sau ót. Ông có điệu bộ bồn chồn của một người quen thói ra lệnh.
  •  Lạy Đức Mẹ Đồng trinh.
  • Hoài thai vô nhiễm tội  (câu này ko ổn)
  • Thưa cha, con có tội vì con sắp giết người Đề nghị sửa thành con xin thú tội vì con sắp giết một người). Cầu Chúa tha tội cho con!
Sau ngần ấy từ, người đàn ông đứng phắt dậy, trước ánh mắt kinh ngạc của đức cha, rồi mau chóng biến mất giữa đám đông khách du lịch đang ùn vào nhà thờ.  Ngay cạnh buồng xưng tội, một tờ báo nhàu nát nằm trên nền nhà. Đức cha phải mất vài phút sau mới lấy lại được bình tĩnh (câu này thấy không chắc chắn lắm, nhờ bà con ra tay). Người đàn ông khác đang quỳ gối vội vàng hỏi: Một người đang ông khác đã quỳ gối rồi nôn nóng hỏi Đức cha.
  •  Đức cha, ngài có sao không?
  •  Không, không, có, có, xin lỗi…
Đức cha rời khỏi tòa giải tội và nhặt tờ báo lên. Liếc sơ qua trang báo đang sẵn mở. Trên trang báo là những thông tin buổi hòa nhạc của Rostropovich ở Milan; thành công của bộ phim bom tấn về khủng long; hội nghị về khảo cổ học ở Roma với sự tham dự của những giáo sư và nhà khảo cổ danh tiếng: Clonay, Miller, Smidt, Arzaga, Polonoski, Tannenberg, xuất hiện cái tên cuối cùng với một vòng tròn đỏ. Cái tên cuối cùng được khoanh tròn bằng mực đỏ.

Đức cha gập tờ báo lại, ánh mắt thẫn thờ. Cha bỏ đi mà không thốt ra lời nào dành cho người đàn ông vẫn quỳ đợi được thú nhận những tội lỗi của mình.


la Piedad de Miguel Ángel

miércoles, 18 de diciembre de 2013

sin título

DESPEDIDA
Detenemos la despedida
Con
Otro café
Otro plato de champiñones
Y
Otro encuentro
Quizá
De esa forma
La despedida nos acerca
Con menos intensidad
...
Cuando las cosas de abril se convierten en palabras de mayo
Es
Cuando ya no estás
Cuando ya no estoy
En la misma esquina
En la misma línea del tiempo
La calle rodeada de recuerdos
Desordenados
No recuerdo las fechas
Ni el día
Ni la hora
Ni el color de tu camiseta
…
Cuando los hechos de abril se convierten en palabras de mayo
Llevan con ellas
Una pizca de lluvia
Y mucho sol
Ocho millones de habitantes
Andan bajo el sol
Tirando
...